เอาล่ะ ว่าจะเล่าให้คุณๆที่หลวมตัวเข้ามาอ่านฟังเกี่ยวกับพ่อหนุ่มที่เริ่มและจบกันด้วยดี มันเริ่มขึ้นจากที่ว่าตาไมค์โทรมาชวนออกไปกินซัปเปอร์ที่คาเฟเทอเรียกันตอนเย็น ที่นี่ก้อไม่รู้แม่มเป็นบ้าไร แดรกข้าวเย็น5โมง เชียดึกๆกรูหิวตายดิ ตอนนั้นนั่งทำการบ้านอยู่ในหอ ไมค์โทรมากรูก้อออกไปวะ ในหอแม่งก้อไม่มีไรแดก เลยยอมเดินออกไปกับมัน ก้อพอไปถึง เราก้อเดินเข้าไปหยิบๆ มันเหมือนที่โออิชิอ่ะ ยกเว้นแต่อาหารมันหมายังไม่ค่อยอยากแดรกเท่าใหร่เลย เราเลยไปต่อแถวสั่งเบคอนชีสเบอร์เกอร์ ซึ่งมันก้อคือ เอาเบค่อนทอดใส่ลงไปในชีสเบอร์เกอร์แค่นั้นแหละ แต่ได้จ่ายแพงขึ้นอีกหน่อย เราก้อยืนเข้าแถวอยู่ ไอ้บ้าที่ใหนไม่รู้่มาตัดหน้า เลยด่ามันไปหน่อย มันก้อขอโทดนะ แต่พอเห็นหน้ามันชัดๆ อุ้ย หน้าตาดีนี่หว่า แต่ตอนนั้นไม่อยากคิดมาก เพราะคิดว่ามันคงไม่เล่นด้วย เราเลยเดินๆไปหยิบอย่างอื่นต่อ จำได้ว่าหยิบขนมปังกระเทียม เค้กชอกโกแล็ต นม เบอร์เกอร์ แล้วก้อไปจ่ายตังค์แล้วก้อออกไปนั่งกะไอ้ไมค์ นั่งกินๆกันอยู่ ใครมานั่งด้วยฟะ หน้าคุ้นๆ อุ้ย นี่มันคนที่กรูด่าไปนี่ ไมค์มันเลยแนะนำให้รู้จัก เค้าชื่อ … (ไม่บอกหรอก เดาเอาเอง จะเรียกว่า ที่รัก ก้อแล้วกันนะ) ไมค์ก้อเลยแนะนำให้รู้่จักกัน ตอนนั้นบอกตรงๆว่าแบบแอบเขิลว่ะ ไอ้นี่มันเป็นนักซอกเกอร์ด้วย หุ่นดีโคตรๆ แถมเล่นเปียโนอีกด้วย เราก้อเลยเริ่มแผนจับ เอ้ยจีบ เออ ยูมาคนเดียวหรอ คุยไปคุยมาก้อเลยไปเล่นเปียโนด้วยกัน เดินไปเล่นที่ตึกเจแฟก (Johnson Fines Art Center) เล่นกันตั้งเกือบสามชั่วโมงแน่ะ เล่นไปเล่นมาลืมดูเวลาเลย เค้าบอกว่าอยากฟังเพลงอะไรให้บอกเค้าได้ เค้าจะเล่นให้ฟัง โอ้ยยยยย ละลายยยยย แบบว่าสนุกนะ เป็นการเดทที่แปลก สร้างสรรค์ และประหยัดสุดๆ ทันใดนั้น เพื่อนเราโทรมาถามเกี่ยวกับเรื่องการบ้าน เราเลยแบบว่าต้องแยกจาก เพราะไม่งั้นการบ้านไม่เสร็จ ก่อนจากเค้ายังแบบว่าขอเบอร์เราแถมนัดด้วยว่าครั้งหน้าเจอกันที่ใหน เวลาใด ไว้จะมาเล่าให้ฟังต่อแล้วกัน ตอนที่สอง
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment